Joop's blog

De ander zijn brood

2011-12-22T05:37:00.000-08:00

Het was op zo’n donkere ochtend in december dat ik van onze redactie-secretaresse te horen kreeg meteen op weg te moeten voor een interview bij het museum voor Natuur- en Wildbeheer vanwege een jubileum.

Dus begaf ik mij in het drukke stadsverkeer. Even voorbij het station was er een opstootje op de Utrechtsestraat. Ik zette mijn Hyundai aan de kant, stapte uit en vroeg aan een vrouw in een bruine bontjas wat er aan de hand was.

“Een zwerver aangereden… zo goed als dood.”

Ik drong me verder door de nieuwsgierigen. Op het asfalt lag een oudere man. Een bleek meisje knielde naast hem. “Hij… hij stak zomaar over,” snikte ze.

“Ambulance en politie gewaarschuwd?” vroeg ik. Niemand van de omstanders reageerde, dus riep ik via mijn mobieltje het alarmnummer op. Probeerde daarna een beetje orde op zaken te stellen en het slachtoffer aan te spreken. Al snel klonken er sirenes. Witte pakken verschenen. Plots voelde ik iets tegen m’n arm. Het slachtoffer leek iets te willen zeggen. Ik boog voorover. “Neem dit…,” meende ik te horen. Moeizaam opende de man zijn hand en liet een groen kaartje vallen. Terwijl ik het opraapte, voelde een ambulance-medewerker aan de halsslagader van het slachtoffer. Een moment was het stil, toen klonk het zacht: “Hij is overleden.”

Aangeslagen stopte ik het kaartje in mijn zak. Pas later bekeek ik het en besloot toen er iets mee te doen.

Op kerstavond stonden twee als Kerstman verkleedde schildwachten bij de slotpoort van het kasteel. “Uw toegangsbewijs alstublieft.” Ik liet het groene kaartje zien. “Oké, loopt u maar door over het binnenplein.”

Een page voerde me vandaar naar de ridderzaal. Prachtig versierd en geurend naar dennengroen en een vleugje wierook. Tientallen brandende kaarsen op de lange ruwhouten tafels. Vele gasten waren reeds aanwezig. Ik had verwacht dat het vooral daklozen zouden zijn, zwervers of junkies, asielzoekers misschien. Ze waren er inderdaad. Maar ook scholieren, vrouwen in avondkleding, mannen met stropdas of spijkerbroek en vele anderen. Een dwarsdoorsnede van de samenleving eigenlijk.

Om precies 13 over 7 klonk er gerinkel. Voor de open haard stond een magere, in het zwart geklede man met een hoge hoed. Hij stampte met een houten stok op de grond, die voorzien was van koperen belletjes. “Beste gasten,” zei hij toen, “wilt u zo vriendelijk zijn een zitplaats te zoeken.”

Ik koos een plekje in het midden. Naast de man aan het hoofdeinde ging een weelderige vrouw in een wit gewaad zitten. Achter hen stonden rechts zes meisjes in het lichtblauw, met glanzende engelenvleugels. Links zes mannen in een beige pak en een rendiergewei op hun hoofd.

“Hartelijk welkom,” vervolgde de gastheer. “Ik ben blij dat u op de uitnodiging bent ingegaan van ons Genootschap. Laten we nu…”

Ik probeerde het aantal aanwezigen te tellen. Dat viel niet mee, want de twaalf meisjes en mannen begonnen glühwein en gepofte kastanjes te presenteren, terwijl er onder de gasten een geanimeerd gesprek ontstond.

“Op uw gezondheid,” zei ik tegen mijn buurman. Hij hief eveneens zijn glas. Aan een van zijn slanke vingers blonk een gouden zegelring, met daarop een A en Z gegraveerd.

Ik voelde me niet echt prettig, enigszins bezwaard afvragend of ik hier wel thuishoorde. Mijn beroepsmatige nieuwsgierigheid streed met het voornemen niet te veel op te vallen. Toch vroeg ik aan mijn tafelgenoot: “Zijn er vaker zulke bijeenkomsten?”

De klanken van middeleeuwse muziek onderbraken onze conversatie. Mensen stonden op om te gaan dansen. Een jonge vrouw in een kleurige jurk met daarop tientallen kleine spiegeltjes legde een hand op mijn schouder. “Doet u mee?” Haar warme stem en indringende ogen duldden geen afwijzing. Toch vond ik het niet erg dat een poosje later een man met zilveren vlinderdas vroeg of hij mij mocht aflossen. Ik koos bij een passerende rendier-ober iets te drinken en maakte vervolgens een praatje met een jongen, wiens haar fel blauw geverfd was. Andere contacten volgden, terwijl er voorbereidingen werden getroffen voor een feestmaaltijd. De rijke hoeveelheid en soorten waren nauwelijks weer te geven. En het smaakte uitstekend.

“Weet u wat voor vlees dit is?” vroeg een oudere dame, die op dat moment naast mij zat. Ik proefde, maar kon het ook niet thuis brengen.

“In ieder geval vast geen gevogelte,” merkte een man aan de overkant van de tafel op. “Dat zouden ze niet kunnen maken, nu het honderdjarig bestaan van de Vogelbescherming wordt gevierd.”

Er werd gelachen en gedronken, gegeten en meer gedronken. De tijd snelde voorbij.

Foto: Ans Sanner

Tegen middernacht rinkelde onze gastheer met zijn belletjesstok. “Beste mensen, ik hoop dat u een aangename avond hebt gehad. Een stukje warmte hebt ervaren en dit door wilt geven in de koude wereld. Dat het besloten karakter van ons Genootschap behouden blijft en…”

Opnieuw drong een deel van de toespraak niet tot me door, want ik bemerkte opeens drie lege stoelen. Ik realiseerde me dat ik de man met de gouden ring niet meer had gezien. Zoekend keek ik om me heen.

“…nog een vriendelijk verzoek,” hoorde ik weer. “Misschien is een aantal vrijwilligers bereid om de restanten van ons feest mee op te ruimen.”

Ik meldde me onmiddellijk aan, om de mogelijkheid te hebben de gasten nog zo lang mogelijk te observeren. Maar ook de vrouw met de spiegeltjesjurk en de jongen met het blauwe haar kon ik niet ontdekken.

Ik werd ingedeeld bij de keukenploeg. Eerst de afwas, dan de keukenruimte zuiveren. Bij het opruimen van het as onder het spit, zag ik opeens iets glinsteren. Voorzichtig raapte ik het op… een gouden ring met daarop een A en een Z.

Bewerking van “Het Genootschap”, uit: ‘De Zandruiter van Gelria en andere verhalen’. Zie: http://bit.ly/eISEXq

Prettige feestdagen en alle goeds voor 2012

Winkelen met een verhaal

2011-11-12T07:17:00.000-08:00

Sommige mensen hebben er een gruwelijke hekel aan, anderen doen het met veel plezier: winkelen. Mijn levensgezellin en ik behoren veelal tot de laatste categorie, vooral wanneer we niet perse iets moeten gaan kopen of we het met iets anders kunnen combineren. Soms doe je daarbij verrassende ontdekkingen of heb je leuke ontmoetingen.

Onlangs spoorde een positieve weersverwachting ons aan gebruik te maken van een keuzedag bij de NS. We kozen als reisdoel Zwolle. Helaas bleek het weer tegen te vallen, het was kil en somber, pas in de loop van de dag verscheen de zon. Maar de stad stelde ons niet teleur, die had van alles te bieden.

Wij maakten een stadswandeling, die ons onder meer naar de Potgietersingel voerde. Waar kende ik die naam ook al weer van? De wandelroute vertelde eerst dat we ons nu op één van de vestingwerken bevonden die in 1621 om de stadsmuur werden aangelegd. Toen wandelden we langs een borstbeeld van dichter Everhard Jan Potgieter (1808-1875). O ja, ik wist het weer: de schrijver, die ooit in Antwerpen in de suikerhandel zat. Werkte later in Amsterdam mee aan ‘De Gids’, reisde met Busken Huet naar Florence als eerbetoon aan Dante en schreef werken als ‘Liedekens van Bontekoe’ (1840).

Sassenpoort (Boertienfoto-030211)

Net als vele andere reizigers al eeuwenlang doen, liepen wij even later via de Sassenpoort de stad binnen. Daar werd onze aandacht al snel getrokken door het Hanze Huis, een winkel met exclusieve delicatessen. Binnenkomend waren we onder de indruk van de grote hoeveelheid producten en de sfeervolle uitstraling. We werden gastvrij ontvangen door de winkelier, die ons trakteerde op een stukje marsepein. Normaal zijn we daar niet zo weg van; meestal weinig smaak of veel te zoet. Ditmaal werden onze smaakpupillen echter blij verrast. Een heerlijke lekkernij, met een hoog percentage amandelen en minder suiker.

“De echte Lübecker marsepein, die sinds 1845 in Lübeck wordt gemaakt,” lichtte de man toe. “Wij hebben hier producten uit Hanzesteden, die volgens de traditionele receptuur zijn bereid.”

Even opfrissen: De stad Zwolle trad in het jaar 1407 toe tot het Hanzeverbond. Dat was een verbond van kooplieden en aangesloten steden in Europa. Het telde 205 Hanzesteden verdeeld over 13 landen. Zwolse- en Groninger kooplieden gingen voornamelijk handelsbetrekkingen aan met kooplieden uit plaatsen rondom de Oostzee. De vrije Keizerlijke Hanzestad Zwolle was bekend als overslagplaats voor o.a. Bentheimer zandsteen.

“Elke Hanzestad heeft zo haar eigen bijzonderheden en lekkernijen,” ging onze vriendelijke gastheer verder. Enthousiast begeleidde hij ons op een handelsreisje door zijn onderneming. Toonde verschillende producten uit het assortiment, vergezeld van een bijzonderheid of een smakelijke anekdote. Leone Pastilles uit Turijn, chocolade uit Spanje, Kusmi thee uit St. Petersburg, maar ook Edelzalf uit Groningen en pedaalemmers uit Duitsland. “En, o, dit moet u ook eens proeven!” Hij haalde geheimzinnig een mooi doosje tevoorschijn. “Dit zijn Macrons, een bitterkoekje dat sinds 1581 in Frankrijk gemaakt wordt.”

Opnieuw smullen.

Intussen waren er andere klanten gearriveerd, verwelkomd door een jongeman. Onze gids vond echter dat hij persoonlijk de nieuwelingen van de marsepein moest laten proeven. Dat gaf ons gelegenheid om zelf nog een rondje te maken en daarbij enkele waren in te slaan. “U kunt straks bij mijn zoon afrekenen,” kregen we nog te horen.

Bij de kassa nog een verrassing: ongemerkt had de zoon onze inkopen gadegeslagen en gelijkertijd overal een bijsluiter voor gezocht. Geen saaie vermelding over inhoud en samenstelling, maar een leuk verhaaltje over de achtergronden van het product.

Kortom: Een aanrader. Alleen weet ik nu niet of ik ter afsluiting nog een wijntje uit Bordeaux zal drinken, of een bockbiertje uit Einbeck. Proost, in ieder geval.

Spiegelbeeld

2011-09-27T08:16:00.000-07:00

Beste mensen, negenhonderd woorden zijn mij gegeven om u een spiegel voor te houden. Lange tijd kon ik alleen machteloos toezien hoe mensen mij zagen zonder mij te zien. Verbannen was ik in een spiegel, veilig opgeborgen tussen de laklaag en het glas.

Stond u zelf niet voor mij mevrouw, wensend dat u de mooiste van het land was? En u meneer, met ingehouden adem zich wijsmakend meisjes van uw dochters leeftijd te kunnen bekoren? En hoe vaak keek ik niet machthebbers in de spiegel van hun hart, rood omrand door het bloed van hun onderdanen? Ook tranen van eenzaamheid werden op mijn netvlies gekopieerd, visioenen van leegheid en radeloze angst.

Ik wilde troosten, herscheppen als het kon. Opstandig werd ik echter, boos vooral op wat mensen elkaar aandeden.

Toen verscheen een oude vrouw. Wit haar langs een gerimpeld gezicht. Smalle lippen in een vriendelijke glimlach. Traag kwam ze dichterbij. Wierp een korte blik in de spiegel. Grijze ogen, waarin niets te peilen viel. Dan maakte ze een vuist en strekte langzaam haar rechterarm. Haar magere vingers ontspanden zich. Een vlinder vloog uit de geopende hand en streek op het glas voor mij neer. Onmiddellijk voelde ik een verzengend hitte.

Toen strekte ze haar linkerarm. Een vleermuis openbaarde zich, bij wiens aanraking een ijzige kou door mij heen stroomde.

Wat voor spel speelde deze merkwaardige vrouw?

“Het leven is een spel,” zei ze zacht, “waarbij volgens jou velen zich niet aan de spelregels houden. Bewijs dat jij het beter kunt. Win je, dan ben je vrij. Bij verlies mag ik met je doen wat ik wil. Akkoord?”

Ik nam de uitdaging aan.

Net na zonsopgang verscheen een man van midden dertig. Hij keek in de spiegel. Terwijl ik zijn blik gevangen hield, werd zijn ziel blootgelegd. Een workaholic, gericht op positie en inkomen. Geen tijd voor zijn gezin.

Mijn geest drong in zijn spiegelbeeld, dat even later los kwam van het glas. Wat onwennig liep ik van het levenloze wassenbeeld vandaan, op weg naar zijn huis.

De opdracht leek eenvoudig. Een lieve vrouw en twee leuke kinderen. Het klikte meteen toen ze van de eerste schrik door de plotselinge aandacht waren bekomen. Ik wilde niets liever dan altijd zo gelukkig blijven. Daarom vergat ik de instructies om voor zonsondergang terug te keren. Midden in de nacht werd ik vol van wroeging wakker. Heimelijk ging ik terug naar mijn spiegel. Groot was de schrik toen ik daar een versteende man aantrof.

Opnieuw kwam de zon op en deze keer verscheen een meisje van nauwelijks twintig. Zekerder nu, nam ik bezit van haar beeltenis, met het vaste voornemen deze missie tot een goed einde te brengen.

Vandaag was het meisje niet achter een raam ergens in de stad te vinden. In een kindertehuis bracht zij een beetje zon in het leven van zieken, ontheemden en slachtoffertjes van bruut geweld. Moe maar voldaan verliet het meisje de instelling. Onderweg kwam ze langs een café. Even wat drinken kon nog wel. Een band speelde toffe muziek. De dansvloer glansde haar uitdagend tegemoet. Op het moment dat anderen kwamen, vertrok zij al weer, maar niet tijdig genoeg om het steen te voorkomen.

Nummer drie was een minister. Voor hem geen uitvoerige debatten in Den Haag. Maar praktische politiek in het land. Arbeidsconflicten werden ter plaatse opgelost. Milieuproblemen meteen aangepakt. De blije bevolking trakteerde hem op een biologische maaltijd aan zee, waar hij zo mooi de zon kon zien ondergaan…

De vierde dag spande ik me als een sportieve jongen tot het uiterste in om een ommekeer tot stand te brengen met betrekking tot het gebruik van geweld. In de trein, bij het voetballen, op de straat. Maar de jongen ging zo op in een tennispartij aan het eind van de dag, dat hij slachtoffer werd van het geweld door mij voortgebracht.

Vastbesloten was ik om de laatste kans niet te laten mislukken. Een aan drugs verslaafde kunstenares werd onweerstaanbaar aangetrokken door de spiegel. Met haar verbeelding moedigde ik een hele ochtend bijstandsmoeders aan hun gevoelens met verf en boetseerklei te uiten.

Toen drong het tot mij door wat ik tot dusver had aangericht. Het vonnis van de oude vrouw zou onverbiddelijk zijn. Door angst gedreven zag ik maar één uitweg: een list.

Snel keerde ik terug naar mijn onderkomen. Daar bevond zich nog steeds het lichaam van de kunstenares, bewegingloos, maar wel van vlees en bloed. Met alle creativiteit die in mij was houwde ik zorgvuldig een kopie van haar uit steen.

Ruimschoots vóór zonsondergang kwam de echte kunstenares tot leven. Schrok bij het zien van haar evenbeeld en rende weg zo hard ze kon. Zou ik dan toch nog één leven gered hebben?

Nauwelijks stond de zon aan de hemel, of de oude vrouw met de vriendelijke glimlach schreed het vertrek binnen. Aanschouwde de vijf stenen beelden. Keek toen in de spiegel. Meteen verstrakte haar blik, terwijl mijn geest in haar beeltenis drong. Nu zouden mijn mogelijkheden onbeperkt zijn. Slechts enkele ogenblikken mocht ik van mijn valse overwinning genieten. Toen klonk een zachte stem vanuit de deuropening: "Jammer voor je, maar het was mijn spiegelbeeld dat voor je stond.”

Ik had volledig gefaald. Toch waagde ik te vragen: “Maar zij dan, die mensen?”

Ze zuchtte diep en zei, voor ze me mee nam naar de plaats waar elke reis eindigt: “Oké, schrijf!”

Achthonderdnegenennegentig woorden schreef ik. Het laatste woord is aan u!

Deze blog is een bewerking van een verhaal dat in 2000 verscheen in de bundel 'L.S.', uitgegeven door TOP Bemmel en uitgeverij Kontrast.

Vakantieherinneringen

2011-08-15T02:22:00.000-07:00

We vertrokken op een zaterdagmorgen in juli omstreeks zes uur en waren ruim twaalf uur en 860 km later op de plaats van bestemming: het idyllische dorpje Silbertal, in een zijdal van de Montafon, gelegen in Vorarlberg, de meest westelijke provincie van Oostenrijk. Volgens de reisgids was de rust bij ons vakantieverblijf verzekerd. Wat ons bij aankomst echter meteen opviel was de herrie die de snel stromende rivier de Litz maakte. Een poosje wel imposant, maar dan zou je het onafgebroken kabaal wel eens uit willen zetten. Het uitzicht vanaf ‘ons balkon’ op de eerste etage van het landhuis was daarentegen prachtig. Reeds op de heenreis waren we onder de indruk toen we voor het eerst bergen in het echt zagen. Om dat vanaf je stoel te kunnen aanschouwen, was natuurlijk nog mooier.

Die eerste avond waren we na het uitladen en installeren niet tot veel meer in staat. Maar de volgende dag gingen we ruimschoots op verkenning. Eerst door het dorp, dat ongeveer 870 inwoners telde en daarna volgden we een wandelroute langs de Litz naar de ‘Teufels Wasserfall’. Gelukkig barstte de regen- en onweersbui pas los toen we al weer op onze woonetage waren.

Maandag deden we met de auto boodschappen in het dorp. We constateerden dat de prijzen in Oostenrijk een stuk hoger lagen dan in Nederland. ’s Middags bezochten we in het nabijgelegen middeleeuwse Schruns de prachtige Pharrkirche en het Heimatmuseum. Later zagen we vanaf ons balkon enorme witte wolken het dal binnentrekken, die heel snel donkerder werden. Er ontstond een noodweer, dat volgens de tv her en der voor veel problemen zorgde.

Pas de volgende middag klaarde het dermate op, dat we ons lieten verleiden tot een eerste echte bergwandeling. Die voerde ons over enge, glibberige paadjes, maar wel met imposante vergezichten. Enthousiast klommen wij hoger en hoger. Onze onervarenheid begon daarbij parten te spelen, want we deden het veel te snel. Gelukkig was er op een berghelling een kapelletje uit 1861, waar onze hartkloppingen even tot rust konden komen, voor we voorzichtig aan de afdaling begonnen.

Woensdag bezochten we het oude Alpenstadje Bludenz, waarvan we vooral de arcaden rond de Werdenbergerstrasse, de oude hoofdstraat, en bij de Rathausplaz in de Altstadt aantrekkelijk vonden. Deze bogengalerijen dateren nog uit de 14^e eeuw.

Aangezien het donderdag regende, gingen we eerst nog even winkelen, onder andere wandelstokken kopen. Daarna trokken we onze wandelschoenen aan en trokken door het Schattwald. Het was prettig om wandelstokken te hebben, evenals een paraplu, want er viel nogal eens een buitje. Niettemin had niemand spijt aan deze tocht begonnen te zijn.

Vrijdag scheen zowaar de zon. Via St. Gallenkirche en Gaschurn reden we naar Partenen en vandaar de bijna 23 km lange tolweg van de Silvretta-Hochalpenstrasse op. Het begin van de tocht in het dal van de rivier de Ill was al meteen behoorlijk spectaculair, omdat de weg hier met talrijke haarspeldbochten een groot hoogteverschil moest overwinnen. Op een parkeerplaats bij het Vermunt Stuwmeer konden we even uitrusten en van het uitzicht genieten. Met minder bochten steeg de weg vervolgens naar de Bielerhöhe, op 2032 m hoogte. Deze plek ligt precies op de grens van Vorarlberg en Tirol en wordt daarom ook wel aangeduid met het mooie woord ‘Scheitelpunkt’. Op dit punt hadden we zicht op besneeuwde bergtoppen van zo’n 3000 m hoogte en op het Silvretta Stuwmeer, waar we ook een boottochtje op maakten. We lunchten in een restaurant vlakbij het meer, maakten daarna een wandeling in de stilte van de bergen en tussen kuddes paarden en koeien op de bergweiden. Dit alles in een heerlijke frisse lucht en met een stralende zon. Voldaan keerden we terug om te gaan eten bij onze buren in Silbertal, ofwel in Gasthaus Teich. Door de gezonde berglucht hadden we best trek gekregen, hoewel we toch moeite hadden om de enorme schnitzels op te krijgen.

Zaterdag liepen we naar het bergstation Silbertal, om daar met de zweefbaan omhoog te gaan. Op 1442 m hoogte startten we een wandeling over de Kristberg, waar vroeger het zilver uit de bergwand werd gedolven. Daarbij stortte eens een schacht in en werd een aantal ‘Knappen’ (mijnwerkers) opgesloten. Zij legden de gelofte af een kapel te bouwen wanneer ze gered werden. Dat gebeurde en als teken daarvan staat er sinds de 14^e eeuw een eenvoudig, maar indrukwekkend kerkje. Na dit bekeken te hebben, wandelden wij verder over het bergterras, genietend van de prachtige vergezichten. Als hoogste bereikten we op 1607 m het uitzichtpunt Ganzaleita. Vandaar begonnen we aan de afdaling, eerst nog geleidelijk naar Koppa en vanaf Fula door middel van behoorlijk steile paadjes.

Zondagmiddag bezochten we de parochiekerk van het idyllische bergdorp Bartholomäberg. Het gebouw uit 1732 was voorzien van de gebruikelijke ‘zwiebelturm’. Binnen verscheidene schatten, waaronder een rijk versierd kruis uit 1150, een barok hoogaltaar, een orgel uit 1792 en een ‘Knappenaltaar’. Op de begraafplaats buiten een aantal imposante grafstenen en … de eerste echte Edelweiss.

Vlakbij lag het lieflijke dorpje Innenberg, met een mooie kapel. Wij waren echter ook onder de indruk van de sprookjesachtige houten huizen, voorzien van kunstig geschilderde luiken en kleurrijke geraniums. Ook het uizicht op ‘ons’ Silbertal was niet te versmaden, ondanks dat de zon langzamerhand verstek liet gaan.

Op maandag een bezoek aan de ‘Bürser Schlucht’ bij het dorpje Bürs, ten zuidwesten van Bludenz. Een markante wandeling door een kloof met loodrechte, door gletsjers gevormde wanden. Via houten trappen en bruggetjes over woest naar beneden kolkend bergwater.

Dinsdag naar de stad Feldkirch. Ook in deze Altstadt bogengalerijen, waaronder het aangenaam wandelen was langs winkeltjes en restaurants. Voor we aan een historische stadswandeling begonnen, moest er eerst koffie met apfelstrudel genuttigd worden.

De route voerde ons langs het Kapucijner klooster, de Dom of Nikolauskirche met vele pronkstukken en bezienswaardige gebrandschilderde ramen, de Chur- of Salztor door wiens poort in het verleden het zout uit Tirol werd aangevoerd en de St. Johanneskirche. Ook bewonderden we de eeuwenoude burcht Schattenburg. Vooral de schilderachtige binnenplaats sprak tot de verbeelding. Tussen de vakwerkgevels van het imposante kasteel voerden houten trappen naar rijkbebloemde balustraden, die ons in het Heimatmuseum brachten.

Om deze rijke bouwhistorie even te laten bekomen, zochten we net buiten de stad ontspanning in het Wildpark, met herten, steenbokken en ander wild.

Woensdagochtend uitslapen en boodschappen doen. ’s Middags lieten we de auto staan om te voet goed van de natuur te kunnen genieten. We wandelden over de weg langs de Litz, die voor het overige verkeer afgesloten was. Deze leidde naar de Hubertusstube en via een romantische brug over de Litz naar een gehuchtje met de tot de verbeelding sprekende naam ‘Fellimännle’. Die brug was een waar kunstwerk, vervaardigd van houten balken. Bloembakken aan de leuningen. Pergola-achtige staanders, waarop een met kap met dakpannen rustte. En daaronder stroomde dus de bruisende bergbeek.

Donderdagochtend per auto naar Partenen en daar met de standseilbahn zo’n 800 m omhoog. Dit treintje, waarin 34 mensen konden, deed er een minuut of twintig over om bergstation Trominier te bereiken. Na een picknick op een paar rotsblokken in een drooggevallen beekbedding klommen we verder de berg op. Door fabelachtige weiden, rijk begroeid met schitterende Alpenbloemen. Hoger en hoger klommen we, terwijl de begroeiing steeds schaarser werd. De route werd nu aangegeven door rood geschilderde voeten op de rotsen. Intussen was het ook behoorlijk heet geworden. Eindelijk bereikten we de top van de Ober-Trominier. Als bewijs daarvan konden we een stempel ontvangen, met daarop ‘2100 m’.

Terug in Silbertal trakteerden de mannen zichzelf op een heerlijke pul bier. De vrouwen gaven er de voorkeur aan om verkoeling voor hun voeten te zoeken.

Vrijdag was het boven de 3o graden. Nadat de koffers alvast zoveel mogelijk gepakt waren, zochten we de verkoelende schaduw op om wat te lezen. Lekker uitgerust begonnen we de volgende dag aan de terugreis.

Mit freundlichen Grüßen,

Joop

Op de pedalen

2011-07-02T07:45:00.000-07:00

Het was heerlijk zomerweer, geschikt om op de pedalen te klimmen voor een tocht door de natuur. Ik had die zaterdagmiddag goede benen en ik trapte een heel eind weg. Op de dijk bleek echter een straffe wind te staan en begon ik het te betreuren dat ik m'n bidon thuis gelaten had. Gelukkig ontdekte ik een dorpscafeetje, prima plaats om even bij te tanken.

In de gelagkamer viel meteen de enorme biljarttafel op. Achter de bar poetste een oudere man, met een hoofd als een biljartbal, de glazen.

“Goedemiddag meneer,” groette hij. “Dorstig weertje niet?”

“Goedemiddag. Ik zou inderdaad best een tonic lusten.” Ik liep door naar een hoek bij het raam, waar ik mijn fiets in het oog kon houden.

Op het moment dat de verfrissing voor me neer werd gezet, verstoorden een stel bromfietsen de idyllische rust. Een groepje jongelui stopte voor het café en kwam luidruchtig binnen.

“Hoi Jan,” zei een jongen van een jaar of negentien tegen de uitbater.

“Dag mannen. Komen jullie mijn drankvoorraad weer eens aanspreken?”

“Nou, als je d'r niks op tegen hebt.”

“Zolang jullie maar niet zoveel innemen dat je straks de dijk afrijdt,” reageerde Jan, terwijl de jongens bij de biljarttafel gingen zitten.

Er werd een tripeltje besteld, een dubbeltje, een gewone Grolsch en de rest ben ik vergeten. De gevulde glazen werden gelijktijdig opgeheven. “Proost! - Santjes!”

“Heerlijk,” zei een jongen met vijf ringetjes in zijn rechter oor, nadat hij een stevige slok uit zijn glas had genomen. “Niet van die vieze zure bubbeltjes, zoals bij dat bronwater wat ze op de televisie lieten zien.”

“Maar bij die spotjes zag je wel een kanjer van een meid, waar je wel een droge keel van móet krijgen,” merkte een ander op.

“Doe nog es een rondje Jan en geef die wielrenner ook een pilsje.”

“Nee dank je, ik moet nog rijden.” Voor ik iets kon suggereren over tonic, vroeg een jongen met een doodskop op de rug van zijn zwarte T-shirt: “Bedoelden jullie daarnet zoiets?”

Iedereen volgde zijn blik naar de buitendeur, waardoor twee meisjes binnen kwamen. De één een gezet Aziatisch type, zwart sluik haar, een strakke rode broek en een T-shirt waardoor een donkere beha zichtbaar was. De ander een slanke blondine, die een zwart leren rokje droeg en een bloesje met een decolleté waar je duizelig van werd. Heupwiegend liepen ze langzaam naar de jongens.

“Mogen we er bij komen zitten?”

Daar had niemand bezwaar tegen.

Alsof hij mij wilde troosten, merkte Jan op: “U wilt zeker nog wel een tonic hè.”

Terwijl ik afwezig de citroen in mijn glas zat te verdrinken, observeerde ik de jongelui. Verschillende jongens probeerden door het verhogen van de omzet, of het vertellen van stoere verhalen indruk te maken op de meisjes. Een jongen met een paardenstaart verzocht of hij een muziekje aan mocht zetten. Dat had van mij niet zo nodig gehoeven, want uit de luidsprekers klonk een stel afgrijselijke housetonen. Mijn aandacht werd echter snel afgeleid, doordat de meisjes opstonden en via hun stoel op de biljarttafel klommen. Zelfs Jan hield zijn mond, toen ze aan een sensuele dans begonnen. Een bizar ritme en luide aanmoedigingen van de jongens zwiepten hen op. De spanning steeg toen het Aziatische meisje tergend langzaam haar T-shirt omhoog begon te schuiven en uiteindelijk over haar hoofd trok. Het gejuich van de jongens werd nog groter bij het omlaag zakken van het leren rokje van haar partner.

Op de een of andere manier werd mijn aandacht naar het raam getrokken. Even drong het niet tot mij door, daarna riep ik snel: “Sorry jongens, ik geloof dat we een probleem hebben.”

Buiten laadden twee kerels net de laatste brommer op een kleine vrachtwagen; ook mijn fiets stond niet meer op zijn plaats. We renden naar buiten, maar konden de dieven niet tegen houden.

Verward gingen we het café weer in, om tot onze stomme verbazing te moeten constateren dat beide meiden opeens ook waren verdwenen.

Ik slaakte een diepe zucht en zei: “Mag ik dan nu toch even iets sterkers van je drinken Jan.”

Proost,

Joop

Het rondje van de twee pontjes

2011-05-26T02:51:00.000-07:00

Het beste recept voor een gezonde rug: vooral veel aan beweging doen. Onze woonomgeving leent zich daar prima voor. Met heuvels, waar wielrenners sterke benen komen opdoen. Ook meer recreatieve routes voor amateurs, zoals het rondje van de twee pontjes.

Ik fietste op een zomerse dag naar de rivier en genoot vanaf de waterkant van het altijd weer imponerende uitzicht. De pont was er al snel en met m’n fiets aan de hand ging ik ‘aan boord’. Net voor de veerman de slagboom wilde sluiten, kwam er nog een scooter aangereden met twee meisjes erop. Zwabberend hobbelden ze over de aanlegklep en raakten op de pont net een zilvergrijze Toyota Yaris. Niks aan de hand verder, maar de bestuurder van de auto stapte meteen uit. ‘Hé, kunnen jullie niet uitkijken?’

Het meisje achterop de scooter stak haar tong uit, terwijl ze zo ver mogelijk van hem vandaan gingen.

‘Goh, die meiden worden steeds brutaler,’ zei de chauffeur tegen mij. ‘En zich fatsoenlijk aankleden kunnen ze ook al niet.’

Ik keek naar de giechelende tieners. Vond ze aantrekkelijk luchtig gekleed, zonder dat er niets meer te raden viel. Zelf was ik ook in korte broek en T-shirt. De autobezitter droeg daarentegen een wit overhemd met blauwe stropdas en een grijze pantalon.

‘En die rotbrommers,’ ging hij verder, ‘gaan ook steeds harder. Sinds ze niet meer op het fietspad hoeven is het helemaal levensgevaarlijk. Die jongelui kijken nooit uit; denken dat de wereld van hen alleen is. En…’

Een speedboot stoof met luid kabaal en opspattend water langs de pont.

‘Nog zo iets!’ zei mijn gesprekpartner. Voor hij verder kon mopperen, kwam de veerbaas onze financiële bijdrage innen. Op het moment dat ik een stapje achteruit wilde doen om hem voorbij te laten, ging er een pijnscheut door m’n rug en verloor ik mijn evenwicht. Gelukkig reageerde de autochauffeur zeer adequaat en ving mij op. ‘Man, je tuimelde bijna in het water.’

Voor ik van de schrik bekomen was, waren we al aan de overkant. ‘Gaat het echt wel op de fiets?’ informeerde mijn redder nog.

Ik stelde hem gerust en ging voorzichtig op weg, kort daarna weer volop genietend van het prachtige uiterwaardengebied.

Vast onderdeel van deze route is een pitsstop in het kleinste stadje van Nederland. Daar genoot ik op een zonnig terras van een cappuccino. Toen ik af wilde rekenen kon ik nergens mijn portemonnee vinden. Zou die bij mijn ongelukkige manoeuvre uit mijn zak gegleden zijn, of was die autochauffeur toch iets minder netjes dan hij er uitzag?

In ieder geval: hoewel ik zelf droog gebleven was, viel mijn gezellig dagje toch enigszins in het water.

Een verhaal uit: ‘De Zandruiter van Gelria en andere verhalen’. Zie: http://bit.ly/eISEXq

Een aantal exemplaren van deze bundel ligt klaar om uitgedeeld te worden aan geïnteresseerden die hieronder een reactie plaatsen.

Groeten uit Dieren,

Joop

Rood-wit-blauw

2011-04-27T04:47:00.000-07:00

Wanneer in mijn jeugd de vlag uitging, was er iets te vieren. Naast hoogtijdagen als Koninginnedag en Bevrijdingsdag betrof dat een enkele andere activiteit. Een circus bijvoorbeeld, voor ons in die tijd heel bijzonder, want zoiets gebeurde niet zo vaak. Ik herinner me nog een voorstelling van circus Belli in Gorinchem. We zagen onder meer een ‘voltige’. Ik moest zelf even opzoeken wat dat ook al weer was. Het betreft een dans op een strak gespannen koord. Het mooiste was echter dat er niet alleen een mannelijk of vrouwelijke koorddanser aan het werk ging, maar ook een lenige tijger. We bewonderden verder ook een paardendressuur, trapezewerkers, een lastige ezel, boksende kangoeroe en voetballende honden, om maar eens wat te noemen.

Aquarel van Ans Sanner. Voor meer van haar werk, zie: http://ans.joopsanner.nl

Op 30 april hingen we met pa de vlag uit en versierden we de tuin met de lange sliert wimpels die ma van allerlei lapjes gemaakt had. We maakten ook wel papieren bloemen of we vlochten madeliefjes of paardenbloemen. In huis de traditionele bosjes pinksterbloemen. Daarna was het tijd om met de school een aubade aan de burgemeester te brengen. Vervolgens barstten op het schoolplein of het sportveld de volksspelen los, met het zakkenlopen, ringsteken en pollepelrace, om maar eens wat te noemen.

Soms waren er afzonderlijke Oranjefeesten, maar in elk geval hoorde er ook een zwartgekleurde dag bij: 4 mei, de Nationale Dodenherdenking voor de slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog. In ons dorp Nieuwendijk werd dat herdacht door een stille tocht vanaf het schoolplein naar de begraafplaats. We moesten ’s avonds om zeven uur bij de school te zijn. Daar heerste een trieste stemming, want zelfs de wolken huilden mee. Mensen stonden in groepjes onder een paraplu of met regenjassen aan. Onder ritmische trommelslagen van de drumband zette de stoet zich omstreeks half acht in beweging. Vanwege het grote aantal mensen ging slechts een klein groep de begraafplaats op om bloemen te leggen bij het oorlogsgraf, terwijl het mannenkoor een passend lied zong. Gelukkig was het inmiddels opgehouden met regenen. Om acht uur werd het stil. Alleen het ruisen van de bomen was hoorbaar. De twee minuten leken oneindig lang. Tot opeens een eindje verder vanaf de dijk een trompet klonk, die “The Last Post’ speelde. Door de harde wind waaide flarden weg, wat het extra aangrijpend maakte. Na dit moment kwamen de aanwezigen weer tot leven, om zich in rijen naar de kerk te begeven, waar een herdenkingsdienst plaatsvond.

Op Bevrijdingsdag een heel andere, nu feestelijke optocht in ons dorp. Daar deden we als kerkelijke jeugdclub op een jaar aan mee door een boerenbruiloft op een wagen achter een tractor uit te beelden. Eind april kwamen we bij elkaar in een boerenschuur van de vader een onzer leden. Er werd een wagen schoongemaakt en wij zetten er banken op. Wat later gingen we er heen om een en ander verder te versieren. Op 5 mei arriveerden we al vroeg in de ochtend, verkleed als boeren en boerinnen, bij de startplaats. Door de harde wind waaide mijn papieren pet regelmatig af, maar ik kon hem telkens nog op tijd vastgrijpen. De ‘bruid en bruidegom’ werden keurig door hun ouders afgeleverd en toen kon de optocht van start gaan. Een meisje speelde op haar accordeon en wij moesten vrolijk meezingen. Dat vrolijke ging er na verloop van tijd een beetje vanaf, mede doordat het meisje een beperkt repertoire had en er dus veel herhalingen waren. Zelfs ’s nachts klonk het ‘Faria, faria’ nog in mijn oren.

’s Middags zou ik eerst meedoen met gekostumeerd voetbal, maar dat ging vanwege een te nat voetbalveld niet door. Daarom ging ik een paar vrienden naar de optocht in het naburige Almkerk kijken. ’s Avonds gingen we naar het concert van de muziek- en de accordeonvereniging. Aanvankelijk beiden op het schoolplein, maar vanwege de regen later verplaats naar het dorpshuis. We sloten de avond af met een patatje bij cafetaria ‘De Pelikaan’.

Prettige feestdagen,

Joop

Zuster, zuster

2011-03-30T04:48:00.000-07:00

In een tijd dat kerken zwaar onder druk staan door trieste gebeurtenissen in het verleden, mag ik mij misschien ook een wat amusantere herinnering veroorloven. Het betreft een verhaal over een nonnetje, dat ik eens las in het blad ‘Aktie’ van Youth for Christ.

Overigens moest dat verhaal mij onwillekeurig denken aan een oude film van Louis de Funès, waarin een nonnetje rondscheurt met een Eendje.

Maar het nonnetje in het bedoelde verhaal reed met een Suzuki Alto. Ze had ook wel een beetje haast, want er moesten een heleboel dingen geregeld worden. En op zo’n moment zul je natuurlijk net zien dat er iets misgaat. Jawel hoor. Midden op een provinciale weg kreeg ze panne. Opeens hield de motor van haar autootje er mee op en wat ze ook deed, de wagen was niet meer aan de praat te krijgen. Daar stond ze dan, midden in de polder, goede raad was duur.

Het nonnetje dacht diep na, raadpleegde al haar technische kennis en kwam op het lumineuze idee dat ze weleens zonder benzine zou kunnen staan. En inderdaad, geen druppeltje brandstof meer in haar tank. Gelukkig zag ze een eind verderop een tankstation liggen.

“Toch nog een geluk bij een ongeluk,” dacht ze in haar onschuld.

Op het pompstation bleek één man werkzaam te zijn, die tegenover het nonnetje deed alsof hij het heel druk had. O nee, hij kon absoluut niet met haar meegaan, hij kon het station toch niet onbeheerd laten. Ze moest maar iets halen om de benzine in mee te nemen.

“Waar dan?” vroeg het nonnetje bedeesd.

“Nou gewoon, ergens een jerrycan ofzo.”

“Kunt u mij alstublieft even zo’n ding lenen, ik breng ‘m heus weer terug.”

“Sorry hoor,” zei de man een beetje nors, “maar ik heb er geen.”

“Toe, helpt u mij toch. Ik kan daar toch niet blijven staan. Moeder-overste gaat vast heel ongerust worden, als ik zo lang wegblijf.”

De man zuchtte diep, veegde tergend langzaam zijn handen schoon, alsof hij al onder de auto gelegen had en stond op van zijn zetel achter de balie. “Oké, oké, mevrouw, ik zal kijken of ik misschien iets kan vinden om de benzine in te vervoeren.”

Het nonnetje bleef zenuwachtig achter. De pompbediende -als je hem zo kon noemen- bleef heel lang weg. Het nonnetje verbaasde zich erover dat er geen nieuwe klanten kwamen; misschien hadden die haar kunnen helpen. Ze deed ook stiekem een schietgebedje dat alles goed zou aflopen.

Uiteindelijk verscheen de man toch weer. Hij kwam op de proppen met, je raadt het nooit … een po! De vorige exploitant had dat ding aangeschaft om kleine klanten in nood van dienst te kunnen zijn.

Het nonnetje, dat zo langzamerhand bereid was alles te doen om tenminste maar een klein beetje benzine in haar tank te krijgen, stemde in het gebruik daarvan toe. En zo kon men even later een nonnetje met een po vol benzine langs de weg zien schrijden.

Gelukkig voor haar was het op dat moment erg rustig op de weg en ze bereikte haar Alto zonder dat iemand gepasseerd was.

Maar toen ze bezig was de inhoud van de po voorzichtig in de tank te gieten, kwam er een vrachtauto aan. De chauffeur kon zijn ogen niet geloven, zoiets had hij nog nooit gezien. Hij stopte, boog zich vanachter het stuur naar buiten en riep: Zuster, zuster, ik wou dat ik uw geloof had.”

Gegroet,

Joop

Bossche kus

2011-02-24T07:07:00.000-08:00

Niet alle lezers zullen zich in het carnavaleske feestgedruis gaan storten, maar dit festijn is toch een uigelezen moment om Oeteldonk extra in het voetlicht te stellen. Want deze stad, die zich al eeuwenlang koestert in het Brabantse land, is de moeite van alle aandacht waard. Zelfs menig protestant zal onder de indruk zijn van de imposante Sint Jan, die zich nabij de Parade verheft. Ook tal van andere bezienswaardigheden maken ’s-Hertogenbosch (voor de enkeling die dit nog niet doorhad) tot een boeiende stad. Je kunt er gezellig winkelen. Museums laten tekens opnieuw weer prachtige dingen zien.

Ook wij komen er nogal eens, mede doordat onze familie op een steenworp afstand woont, aan de overzijde van de Maas. Evenals veel andere bezoekers maken wij ons verblijf ter plaatse nog aangenamer door een kop koffie te nuttigen. Dit betekent voor velen een geliefde traditie om zich daarbij te laten trakteren op en heuse Bossche bol. Wij geven echter de voorkeur aan de minder bekende ‘Bossche kus’. Dat is een kleiner chocolade bolletje, met een doorsnede van zo’n drie centimeter, gevuld met crème. Daar wordt je ook wel dik van, maar de grootte is beter afgestemd op de omvang van onze maaginhoud. Deze lekkernij is verkrijgbaar in een patisserie, waar je heerlijk kunt uitrusten, wanneer je moe bent van het geslenter door het centrum. Strategisch opgesteld, kun je dan zowel het winkelend publiek observeren, als de vele creaties van de Bossche bakker gadeslaan.

De laatste keer dat we er waren, konden we bovendien de moeder of schoonmoeder (daar zijn we nog niet helemaal uit) van de bakker aan het werk zien. Zij zat aan een tafeltje tegenover ons, met een hele stapel kartonnetjes voor zich. Daarvan vouwde ze doosjes, waar precies twee gebakjes in pasten.

Feitelijk kun je het op deze plek dus uren volhouden, zonder je te vervelen, of zonder een natje of droogje te kort te komen. Maar het liep ditmaal iets anders.

Van al dat koffiedrinken moet je natuurlijk ook een keer naar het toilet. Toen het mijn beurt was, verrichte ik een kleine boodschap. Met het voornemen nog even in de winkel rond te kijken om iets lekkers voor thuis uit te zoeken, liep ik terug naar de zitruimte. Wat stonk het daar, bemerkte ik opeens. Alsof er een schilder aan het vernis lakken was, of zoiets.

“Wat ruik ik toch?” vroeg ik aan mijn echtgenote.

Die legde heel geheimzinnig een wijsvinger op haar lippen en zei zacht: “Wil je misschien gelijk afrekenen?”

Verbaasd begreep ik, dat ze vanwege de een of andere reden graag snel weg wilde.

Ik zag nog net kans een paar extra Bossche kussen mee te nemen - van melkchocolade ditmaal - en toen stonden we weer buiten. Daar werd ik eerst nog een paar honderd meter meegesleurd, voor ik te horen kreeg: “Herinner je je, dat we bij de drogist wat verschillende monstertjes meekregen?”

Ik knikte.

“Nou, daar zat ook een handcrème bij. Toen jij naar het toilet was, dacht ik: laat die meteen maar eens uitproberen. Komt me daar toch een sterke lucht vanaf! De serveerster keek om zich heen en vroeg aan die oude mevrouw: “Wat ruik ik toch? Het lijkt wel kamfer.”

“Dat rook ik straks ook al. Het komt vast van buiten,” meende de mevrouw.

Ik voelde me vreselijk opgelaten en wilde het liefst zo snel mogelijk weg. Ik weet in ieder geval dat ik die handcrème , merk X, nooit meer zal gebruiken.”

“Wil je misschien nog wel een Bossche kus?” vroeg ik.

“Laten we die maar voor thuis bewaren.”

Groetjes,

Joop

Eerste literaire aspiraties

2011-01-29T08:02:00.000-08:00

Waarschijnlijk zit het schrijven in onze genen, aangewakkerd door de verhalen die mensen al eeuwenlang mondeling aan elkaar doorgeven. Nooit zal ik de prachtige vertelsels vergeten, waar onze opoe ons in het prille leven op trakteerde. Soms, wanneer ik nu zelf voorlees aan mijn kleinkinderen, hoor ik haar woorden nog in mijn achterhoofd. Mijn zusje en ik hingen aan haar lippen als zij in plat dialect ons, zo uit het blote hoofd, sprookjes vertelde of gedichtjes voordroeg. Het laatste deed ze trouwens ook nog op hoge leeftijd (ze werd bijna honderd) voor de bejaardenbond.

Ik zal een jaar of twaalf geweest zijn, toen er al iets van mijn toekomstige literaire aspiraties opwelde. Samen met mijn zus deed ik mee aan de rubriek “Hallo kinderen van het hele land” in een of ander tijdschrift (misschien de Margriet of Libelle). In deze kinderrubriek kregen wij een pluim uitgedeeld omdat wij wel erg ons best hadden gedaan om een stuk of wat spreekwoorden uit te beelden. We hadden daar leuke verhaaltjes van gemaakt.

Intussen maakte ik ook allerlei aantekeningen op schriftblaadjes die ik jaren later weer eens tegen kwam. Op dat moment had ik een opruimbui en gooide ik het meeste ervan weg als zijnde niet de moeite waard om te bewaren. Een paar blaadjes bleven gespaard en die geven toch wel een goed beeld wat mij in die tijd mee bezighield. Allemaal niks bijzonders, maar wel een onderdeel van hoe jongens in het algemeen opgroeien en dat mij mede gevormd heeft tot wat ik nu ben.

Aan het eind van het laatste jaar op de Lagere School zei de hoofdonderwijzer tegen me: “Met jouw niveau, Joop, kun je makkelijk naar de HBS.” Daar was mijn broer destijds ook naar toe gegaan. Ik voelde echter weinig voor een lange studie. “Laat mij maar naar de LTS gaan,” reageerde ik. Eerst wilde ik monteur worden, net als mijn vader. Later dacht ik aan metselaar, wat oom Johan deed. Uiteindelijk werd het een opleiding voor timmerman. Maar je hoefde niet meteen te kiezen. Eerst moest ik in juni toelatingsexamen doen voor de Lagere Technische School. De resultaten daarvan waren zodanig dat ik geplaatst kon worden in het algemene eerste leerjaar, dat in augustus begon.

Die LTS, die ze toen nog ‘ambachtschool’ noemden, lag net buiten het oude centrum van Gorinchem. Best even wennen zo’n nieuwe school buiten je vertrouwde dorp. Maar er waren meer jongens uit omringende dorpen en die zochten elkaar natuurlijk op. Met hen bracht ik de middagpauzes vaak in de stad door of we zwierven over de stadswallen.

Aan het eind van het eerste leerjaar moesten we kiezen in welke richting we wilde verder gaan. Mijn keuze viel op de Afdeling Timmeren.

Deze laatste periode vormt de basis voor het verhaal ‘Verdronken vlinder’ in de bundel ‘Doorloper’, zie: http://bit.ly/bf79kO

Groet, Joop

Geen plaats in de herberg

2010-12-20T07:38:00.000-08:00

Gewoonlijk zit ze de hele dag naast een potkacheltje in de keuken. Een beetje te dommelen. Af en toe een slokje koffie. Wat babbelen met haar dochter als die van haar werk thuis komt. Vraagt dan meestal waar haar zoon of kleinzoon is. Minstens een daarvan moet ze even zien, dan is haar dag goed. Soms is ze een beetje in de war, maar dat is geen schande als je 94 bent. Zo langzamerhand ontstaan er ook allerlei andere ongemakken. Te hoge suiker, hartklachten, pijntjes hier en daar.

Maar dan opeens is er een ontsteking, die haar bloedsuikerspiegel helemaal in de war gooit. Op een avond is de glucosewaarde maar liefst 28. Reden voor paniek. De huisarts vindt een vervoer naar het ziekenhuis noodzakelijk. Een ambulance rijdt voor en racet even later naar de stad. Dochter er in haar eigen auto met een snelheid van 144 km per uur achteraan. Waarom rijden die lui het centrum in? Gelukkig is er een stoplicht. Dochter vraagt wat ze van plan zijn; ziekenhuis is toch aan de rand van de stad? Sorry, dat hadden ze even niet begrepen.

De oude vrouw wordt even bekeken in het ziekenhuis. Antibiotica innemen, meer insuline en dan maar weer naar huis. Vanwege de ziekte van een achttal personeelsleden, kan het ziekenhuis geen verdere zorg bieden. Huisarts, Thuiszorg en familie moeten het de volgende dag zelf verder zien op te lossen.

Het is bijna nacht, wanneer de ambulance de terugreis aanvaardt. Opnieuw gevolgd door de dochter. Die bedenkt: als er nu iets misgaat, moeten we nog stoppen bij een fietsenstalling. Maar gelukkig arriveren ze heelhuids thuis.

De bloedsuiker lijkt daarna even onder controle, maar voor hoe lang? Het gaat op en neer. De huisarts staat voor een raadsel. Misschien komt alles weer in orde. Maar eens komt de tijd dat de oude vrouw voorgoed op reis moet naar de grote Herberg. Maar laten we hopen dat ze voorlopig nog een poosje bij ons kan blijven.

Joop Sanner

Gratis boeken

2010-11-25T02:46:00.000-08:00

Zo’n twintig verschillende verhalen mocht ik publiceren in allerlei verzamelbundels, voordat in 2005 een eigen bundel uitkwam: De Zandruiter van Gelria, met daarin 15 Gelderse verhalen.

In 2008 volgde mijn tweede boek: Christiaan en de riem. Ditmaal geen losse verhalen, maar een avonturenroman. Dit boek werd letterlijk en figuurlijk flink in het zonnetje gezet door onze plaatselijke boekhandel. Er bleven enkele exemplaren over, waarvan de kaft verbleekt was. De inhoud bleef echter onverminderd aantrekkelijk.

Daarom bied ik deze exemplaren gratis aan voor geïnteresseerden. Belangstelling? Vermeld dan naam en adres op deze site en er wordt een exemplaar toegestuurd.

Het boek gaat over een jongetje, dat het tijdens een vakantie op een boerderij aan de stok krijgt met een oude opoe. Hij vlucht daarop de wildernis in, waar hij weet te overleven dankzij het gezelschap van een sprekende kraai en een heel bijzondere riem. Dit gezelschap weet echter niet te verhinderen dat hij bij een ongelukje de gedaante van een oude man krijgt en tot een verblijf op een geheimzinnig eiland gedwongen wordt.

Het boek wil laten zien hoe het er vóór 1970 in de Biesbosch aan toe ging en wat er zoal in het hoofd van een jongen kan rondspoken.

Leren schrijven

2010-11-12T02:13:00.000-08:00

Hoewel ik net zo lief thuis was gebleven, vonden mijn papa en mama in 1955 dat ik maar eens naar school toe moest. Tot nu was ik er eigenlijk nog goed vanaf gekomen, want een kleuterschool bestond op dat moment nog niet in ons dorp . Dus werd ik in het najaar bij juffrouw Wijnands op de basisschool afgeleverd. Het verhaal over die eerste ervaringen werd wereldberoemd onder alle familie en kennissen en is, samen met mijn escapades uit de babybox, menigmaal verteld. Het vormde ook de basis voor mijn verhaal ‘Geboortestreek’, dat jaren later onder meer in de bundel ‘Doorloper’ (2009) verscheen.

Het kwam hier op neer dat juffrouw Wijnands op een dag met een klap een stapel schriften op mijn schoolbank gooide en “Deel uit!” riep.” Ik zat namelijk vooraan, tegenover haar lessenaar. Zij had in die periode problemen met de hoofdonderwijzer, waardoor ze wat kribbig was. Ik dacht echter dat zij boos op mij was, zeker toen ze een rode krul zette door de sierlijke letters die ik had geschreven. Ik was zeer teleurgesteld, want ik had er mijn uiterste best op gedaan en dacht nu dat ik het helemaal fout deed. Thuis vertelde ik niet meer naar schoolde te willen omdat de juffrouw alleen maar tegen mij mopperde en mij heel dom vond. Mijn vader maakte een praatje met juffrouw Wijnands en vanaf dat moment verschenen er stempels en de plaatjes in mijn schriften.

Ik leerde toch letters schrijven. De letters werden woorden, de woorden zinnen en pas veel later kwamen de verhalen. Het valt wel op dat ik voor schrijven dat jaar het laagste cijfer in mijn rapportboekje had staan, een 6,5. Maar daar stonden een 8 voor Nederlandse Taal en een 10 voor Psalm tegenover.

Het begon met pen en papier

2010-11-03T08:42:00.000-07:00

Oorspronkelijk was een schrijver alleen doende met een pen en papier. Voor sommigen misschien eeuwen geleden, anderen doen het nog steeds. Maar ook als auteur wil je je niet helemaal afzonderen. En vooral: je wilt gelezen worden. Om dat tegenwoordig te bereiken volstaat alleen papier niet meer. Daar zijn ook andere middelen voor nodig. Dien je gebruik te maken van de digitale mogelijkheden om met potentiële lezers in contact te komen. Eerst was er - wat mij betreft - een website, zie www.joopsanner.nl , opgebouwd ter gelegenheid van het verschijnen van mijn boek 'Christiaan en de riem'. Vervolgens kwam Twitter, zie daar bij : "Acroniem". Dit vooral bij het verschijnen van mijn derde boek "Doorloper", een verhalenbundel.

Misschien nu ook maar eens een weblog proberen dan? Zie hier mijn eerste poging. Hopelijk blijft er ook nog tijd over om gewoon met nieuwe verhalen bezig te zijn. Maar reacties zijn natuurlijk altijd heel welkom.